Toen ik ergens in 1980 mijn eerste reis maakte naar Haïti

Januari 2011
Van Johan Smoorenburg, manager van
Coeur pour Haïti

Toen ik ergens in 1980 mijn eerste reis maakte naar Haiti, vanaf Martinique waar ik toen werkte, was dat een schokkende ervaring. De enorme mensen massa’s , het verkeer, de chaos , en de armoede die overal aanwezig was. Mijn eerste gedachten waren toen wat een verschrikkelijk leven voor deze mensen. Ondanks dat ik in eerste instantie zei dat ik nooit op Haiti zou gaan wonen  gingen we met het gezin daarheen op 29 Dec. 1981 om daar een zendingswerk en hulpprogramma op te zetten in het bizonder voor kinderen. Ik kon toen niet vermoeden dat de beste tijd tot 6 Februari 1986 was, het moment dat de dictator Duvalier (baby doc) werd verdreven.

Na die revolutie werd de toestand steeds kritieker, de staatsgrepen, opstanden, burgeroorlog, de kidnappingen etc. Mijn zoon ,die een zaak heeftop Haiti, ging in 2005 naar St.Maarten met zijn gezin, en zo deden velen Haitiaanse families die daar de mogelijkheden voor hadden. 25 jaar van geweld en doden, en ik zag het land steeds verder achteruitgaan. De corruptie en totale onverschilligheid van de overheid maakte dat het land volkomen aan de grond kwam te zitten.

Als je dan denkt dat het niet slechter kan is dat kennelijk wel mogelijk.
2010 is een volkomen rampjaar geworden, natuurlijk door de aardbeving die Port-au-Prince verwoestte, de grootste ramp in de geschiedenis van de laatste 2000 jaar,met meer dan 250.000 doden. De verschrikkelijke verwoesting, waar nog steeds weinig aan is gedaan. Vaak krijg ik de vraag of het al beter gaat, maar helaas moet ik altijd antwoorden nee het gaat niet beter. 1.3 millioen mensen die nu, een jaar na de ramp nog steeds in tenten en eigengemaakte hutjes van zeildoek leven. Een journalist vroeg me, Johan wat zijn de vooruitzichten voor het land? Ik moest daar even over nadenken, maar niet lang, want als er een jaar na de ramp eigenlijk relatief weinig is gebeurd dan denk ik dat de wederopbouw en de verplaatsing van de tentenmensen, terug naar een weer normaal leven (als je mag spreken van normaal) nog heel lang gaat duren. Ik ben bang dat er nog vele mensen nog jaren in tenten zullen wonen, en de wederopbouw misschien wel nooit helemaal af komt gezien het feit dat maar een klein gedeelte van de landen die geld hebben toegezegd het geld ook daadwerkelijk hebben gegeven. Het leven van de Haitiaan was al triest voor de ramp, maar is nu niet te beschrijven. Wat een ellende in het rampgebied en daarbuiten, waar hebben de haitianen dat aan verdiend.

Deze ellende brengt ook nog andere consequenties met zich mee. De misdaad gaat weer een steeds grotere rol spelen en we moeten weer uitkijken. Mensen doen alles om te overleven, en soms is het om moedeloos van te worden, zoals de oneerlijkheid en het stelen, ook bij ons toeneemt.
Om het nog erger te maken breekt er een cholera epedimie uit die in korte tijd uitgegroeid is tot een nieuwe ramp. Hoewel de cijfers van het minsterie spreken van een 2800 doden hoor ik van doktoren uit het binnenland andere berichten en die spreken wel over  20.000 doden, in ieder geval veel meer dan de officiele cijfers. Begon deze epedimie in de artibonite, het is ondertussen verspreid over heel Haiti. Meer dan 130.500 cholera gevallen. Men spreekt er nu over dat het wel 3 jaar kan duren voor de ziekte is overwonnen.

We krijgen vele goede wensen voor 2011, en wens die weer terug, maar ik denk dat 2011 ons nog vele zorgen gaat geven, en er misschien wel weer nieuwe “onaangename” verrassingen staan te wachten.

Hoe dan ook we blijven trouw aan onze opdracht en weigeren om ons  te laten ontmoedigen, en bidden en hopen dat er toch lichtpuntjes zullen komen voor Haiti in 2011.

Johan en Wilcie Smoorenburg